ŞÜKRAN
Tue 20 January 2009, 11:27 am GMT +0200
İyi ile yetinmek
Bir arkadaşım yeni bir ev satın almıştı. 27 yıldan beri inşaat ve gayrimenkul işiyle uğraştığım için sevinçle beni aradı. Önce evin fiyatını test etmek için "Bu dairede neler yapmam gerekiyor" diye sordu. Evin fazla yıpranmamış olduğunu, uygun fiyatla alındığını, küçük tamirler ve iyi bir boya ile fazla masraf çıkarmadan uzun süre oturabileceklerini söyledim.
Bir süre sonra tekrar telefon etti ve değişik işler yapabilecek usta ve taşeron önerileri istedi. Ne için gerekli olduğunu sorduğumda ise "Bizim yeni daireye," dedi. Hayretler içinde kaldım. Neden işi bu kadar büyüttüklerini sordum, cevabı ise şöyle oldu: "Eşimle oturup uzun süre düşündük. Ev bir kere alınır, bir kere taşınılır. Azla yetinmeyelim, her şeyi tam yapalım kararını verdik." Yenilemeleri bir yıl kadar sürdü. Gider düşündükleri rakamın iki mislini aştı. Ev tamiri kafalarını çok meşgul ettiği için bu bir yıl içinde işlerinde aksamalar oldu. Düşündüklerinden daha fazla yapılan harcamalar onları önemli borçlar altına soktu. İyi bilmedikleri inşaat ve tamirat işleri ile uğraşmaları nedeniyle ruhsal yapıları bozuldu. Daha titiz ve stresli birer insan oldular. Hatta bu durum zaman zaman çocuklarına ve işlerine de yansıdı. Nihayet duydum ki yeni eve taşınmışlar. Hemen telefon açıp "Hayırlı olsun" dedim ve ziyaret için randevu aldım. Hediyemizi alıp gittik. Daha kapıyı açtıkları anda farklı bir durum olduğunu hissettim. Her zaman şen olan karı koca yerine, stresten hatları gerginleşmiş bir çift vardı karşımızda. Biraz oturduktan sonra bizim sormamıza gerek kalmadan onlar anlatmaya başladılar. Biri bırakıp diğeri devam ediyordu. Anlattıkça da sinirleniyorlardı. Halbuki eskiden biz onlara geldiğimizde çok neşeli saatler geçirir, çayın yanında nefis kekler ile ağırlanırdık.
"Hiçbir şey istediğimiz gibi olmadı. Her usta istediğimizden farklı şeyler teslim etti. Yapılanlar birbirine uymadı. Birini düzeltelim derken diğeri bozuldu. Onu da yenilemek zorunda kaldık. Başlamışken her şey daha iyi olsun istedik, hiçbir şey iyi olmadı. Hatta bu akşam size kek yapıyordum, fırının elektrik bağlantılarında bir arıza oldu, keki kabartamadan çöpe attım…" Çayları keksiz içtikten ve arkadaşlarımızın sorunları ile epey dertlendikten sonra eve döndük. Geçirdiğimiz gergin gece kafama takıldı, nedenlerini düşünmeye başladım… Çıkan sonuçları da sizlerle paylaşmak istedim. Bakalım siz neler düşüneceksiniz?
-Arkadaşlarımız etraflarındaki herkesi suçluyor, büyük borç ve mutsuzluklarının nedenini diğer insanlara yüklemeye çalışıyorlardı.
-Her şeyi kendileri tarif ederek yaptırmışlardı ama meslekleri inşaatçılık veya dekorasyon olmadığı için tarifi iyi yapamamışlardı. Anladığım kadarıyla ne istediklerini kendileri de iyi bilemiyorlardı. Halbuki iyiyi bulmak ancak iyiyi tam olarak bildiğiniz zaman olasıdır.
-Moralleri çok bozulmuştu. İyi olan şeyler bile artık onlara iyi gibi görünmüyordu. Çok hırpalandıkları için her şeyde bir kusur arar olmuşlardı.
- İçine düştükleri durumu bir melodram olarak görüyor, o gözle yorumluyor ve kusurlara büyüteçle bakıyorlardı.
- Evlerinde iyi, uyumlu ve güzel olan birçok şey vardı. Fakat onlar beğenmedikleri şeylere öylesine koşullanmışlardı ki güzel olanların farkına bile varamıyorlardı.
-Kendilerini ömür boyu bir tek kere oynayabilecekleri bir oyunda yenilmiş olarak görüyor ve kaybetmenin paniğini yaşıyorlardı. Halbuki önlerinde daha çok uzun bir yaşam vardı. Ve Allah onlara daha ne evler kısmet edebilirdi.
- Evi aldıkları günden beri olanla hiç yetinmemiş, hep fazlasını istemişlerdi. Daha fazlasına kendilerini öylesine kaptırmışlardı ki daha fazlanın her zaman daha iyi olacağını zannediyorlardı.
Bunları düşündükçe arkadaşlarım adına üzüldüm. Sonra kendi kendime teselli buldum. Bir süre bu küçük kusurlara üzülür, geçen zaman içinde kusurlara alışır, güzellikleri de görmeye başlar ve mutlu olurlar diye düşündüm. Ve onlara yeni evlerinde sükunet içinde düşünme, olumlu yanları görme ve iyi ile yetinme dileğinde bulundum.
İnal AYDINOĞLU
06 Ocak 2009
yenibiris.com
Bir arkadaşım yeni bir ev satın almıştı. 27 yıldan beri inşaat ve gayrimenkul işiyle uğraştığım için sevinçle beni aradı. Önce evin fiyatını test etmek için "Bu dairede neler yapmam gerekiyor" diye sordu. Evin fazla yıpranmamış olduğunu, uygun fiyatla alındığını, küçük tamirler ve iyi bir boya ile fazla masraf çıkarmadan uzun süre oturabileceklerini söyledim.
Bir süre sonra tekrar telefon etti ve değişik işler yapabilecek usta ve taşeron önerileri istedi. Ne için gerekli olduğunu sorduğumda ise "Bizim yeni daireye," dedi. Hayretler içinde kaldım. Neden işi bu kadar büyüttüklerini sordum, cevabı ise şöyle oldu: "Eşimle oturup uzun süre düşündük. Ev bir kere alınır, bir kere taşınılır. Azla yetinmeyelim, her şeyi tam yapalım kararını verdik." Yenilemeleri bir yıl kadar sürdü. Gider düşündükleri rakamın iki mislini aştı. Ev tamiri kafalarını çok meşgul ettiği için bu bir yıl içinde işlerinde aksamalar oldu. Düşündüklerinden daha fazla yapılan harcamalar onları önemli borçlar altına soktu. İyi bilmedikleri inşaat ve tamirat işleri ile uğraşmaları nedeniyle ruhsal yapıları bozuldu. Daha titiz ve stresli birer insan oldular. Hatta bu durum zaman zaman çocuklarına ve işlerine de yansıdı. Nihayet duydum ki yeni eve taşınmışlar. Hemen telefon açıp "Hayırlı olsun" dedim ve ziyaret için randevu aldım. Hediyemizi alıp gittik. Daha kapıyı açtıkları anda farklı bir durum olduğunu hissettim. Her zaman şen olan karı koca yerine, stresten hatları gerginleşmiş bir çift vardı karşımızda. Biraz oturduktan sonra bizim sormamıza gerek kalmadan onlar anlatmaya başladılar. Biri bırakıp diğeri devam ediyordu. Anlattıkça da sinirleniyorlardı. Halbuki eskiden biz onlara geldiğimizde çok neşeli saatler geçirir, çayın yanında nefis kekler ile ağırlanırdık.
"Hiçbir şey istediğimiz gibi olmadı. Her usta istediğimizden farklı şeyler teslim etti. Yapılanlar birbirine uymadı. Birini düzeltelim derken diğeri bozuldu. Onu da yenilemek zorunda kaldık. Başlamışken her şey daha iyi olsun istedik, hiçbir şey iyi olmadı. Hatta bu akşam size kek yapıyordum, fırının elektrik bağlantılarında bir arıza oldu, keki kabartamadan çöpe attım…" Çayları keksiz içtikten ve arkadaşlarımızın sorunları ile epey dertlendikten sonra eve döndük. Geçirdiğimiz gergin gece kafama takıldı, nedenlerini düşünmeye başladım… Çıkan sonuçları da sizlerle paylaşmak istedim. Bakalım siz neler düşüneceksiniz?
-Arkadaşlarımız etraflarındaki herkesi suçluyor, büyük borç ve mutsuzluklarının nedenini diğer insanlara yüklemeye çalışıyorlardı.
-Her şeyi kendileri tarif ederek yaptırmışlardı ama meslekleri inşaatçılık veya dekorasyon olmadığı için tarifi iyi yapamamışlardı. Anladığım kadarıyla ne istediklerini kendileri de iyi bilemiyorlardı. Halbuki iyiyi bulmak ancak iyiyi tam olarak bildiğiniz zaman olasıdır.
-Moralleri çok bozulmuştu. İyi olan şeyler bile artık onlara iyi gibi görünmüyordu. Çok hırpalandıkları için her şeyde bir kusur arar olmuşlardı.
- İçine düştükleri durumu bir melodram olarak görüyor, o gözle yorumluyor ve kusurlara büyüteçle bakıyorlardı.
- Evlerinde iyi, uyumlu ve güzel olan birçok şey vardı. Fakat onlar beğenmedikleri şeylere öylesine koşullanmışlardı ki güzel olanların farkına bile varamıyorlardı.
-Kendilerini ömür boyu bir tek kere oynayabilecekleri bir oyunda yenilmiş olarak görüyor ve kaybetmenin paniğini yaşıyorlardı. Halbuki önlerinde daha çok uzun bir yaşam vardı. Ve Allah onlara daha ne evler kısmet edebilirdi.
- Evi aldıkları günden beri olanla hiç yetinmemiş, hep fazlasını istemişlerdi. Daha fazlasına kendilerini öylesine kaptırmışlardı ki daha fazlanın her zaman daha iyi olacağını zannediyorlardı.
Bunları düşündükçe arkadaşlarım adına üzüldüm. Sonra kendi kendime teselli buldum. Bir süre bu küçük kusurlara üzülür, geçen zaman içinde kusurlara alışır, güzellikleri de görmeye başlar ve mutlu olurlar diye düşündüm. Ve onlara yeni evlerinde sükunet içinde düşünme, olumlu yanları görme ve iyi ile yetinme dileğinde bulundum.
İnal AYDINOĞLU
06 Ocak 2009
yenibiris.com